چسبیده به نیمکت؛ چرا کسی کنعانیزادگان را دوست نداشت؟
به گزارش فوتبال 360، تیم ملی فوتبال ایران در اولین بازی مرحله گروهی مقابل نیوزیلند به تساوی 2-2 رسید تا کار صعودش به مرحله حذفی به اما و اگر بکشد. پیش از شروع این تقابل، کمتر کسی تصور میکرد نیوزیلند بخواهد خطری برای تیم ملی داشته باشد، چه برسد به آنکه 2بار هم دروازه ایران را باز کند. گلهای نیوزیلند، تیم هشتادوپنجم دنیا، بیش از آنکه نتیجه مساوی را پررنگ کند، ضعف خط دفاعی تیم ملی ایران را برجسته کرد؛ یک نمایش ناامید کننده دیگر.
البته مسئول چنین ضعفی با کادر فنی تیم ملی خواهد بود که 3 سال هشدار درباره این موضوع را پای «حب و بغض» گذاشته و نخواستند ایرادات واضحی که مثل روز روشن بود را ببینند. به هر روی، آن بازی گذشته و از همین حالا به خاطرات جام جهانی پیوسته؛ هرچند که اتفاقاتش میتواند مورد ارزیابی قرار بگیرد. از این زاویه، غیبت یکی از مدافعان تیم ملی که تصور میشد در ترکیب اصلی به میدان برود، خودنمایی میکند: محمدحسین کنعانیزادگان. یار غار شجاع خلیلزاده، مدافع محبوب امیر قلعهنویی، در میان شگفتی تعداد زیادی از مخاطبان فوتبال، در جدال با نیوزیلند نیمکتنشین شد تا علی نعمتی نفر دوم قلب خط دفاع ایران نام بگیرد.
مثل دوران کارلوس کیروش
کنعانیزادگان دل خوشی از کارلوس کیروش ندارد؛ این موردی است که یکی دو روز بعد از جام جهانی قبلی عیان شد و در 4 سال اخیر هم تداوم داشته. دلیلش آن است که کیروش حاضر به بازی دادن به محمدحسین در ترکیب تیم ملی در جام جهانی نشد. البته که خود کنعانی اعتقاد دارد چنین موضوعی فنی نبود و او و شجاع به دلایل غیرفنی از ترکیب اصلی تیم ملی در جام جهانی 2022 دور ماندند. با این وجود، پس از رفتن کیروش و آمدن قلعهنویی، قلب خط دفاع تیم ملی به شجاع و رفیقش سپرده شد؛ قلبی که تقریبا در سالهای اخیر تپنده بود و هر دو در ترکیب اصلی حضور داشتند. با این حال، ورود علی نعمتی به تیم ملی و دلبریاش از امیر قلعهنویی، باعث شد محمدحسین رفته رفته از برنامههای امیر خارج شود. با وجود چنین علاقهای ولی باز هم تصور اینکه قلعهنویی بخواهد از کنعانیزادگان عبور کرده و او را نیمکتنشین کند، غریب بود.
تداوم «دوستت ندارمها» به کنعانیزادگان؟
نمایش خط دفاعی تیم ملی ایران، منهای رامین رضاییان که فراتر از یک مدافع صرف عمل کرد، در دیدار مقابل نیوزیلند چیزی شبیه به فاجعه بود. این مورد اگرچه برای تیم ملی بد است ولی میتواند بارقههای امید را در دل کنعانیزادگان زنده نگه دارد به این امید که به ترکیب اصلی برگردد. نعمتی مطابق با انتظار، البته مثل شجاع، انتظارات را برآورده نکردند تا گمانهزنیها از بازگشت احتمالی محمدحسین به ترکیب اصلی تیم ملی برای دیدار مقابل بلژیک شدت بگیرد. در حالت معمول این مورد را میتوانست قطعی دانست اما مسئله اینجاست که اگر امیر قلعهنویی و کادرش تصمیم به استفاده از سیستم 5 مدافع بگیرد، آن وقت شاید برای استفاده کردن یا نکردن از کنعانیزادگان دوباره تردید حاصل شود.
ماجرا از این قرار است که پیش از این عنوان شده بود صالح حردانی در صورت 5 مدافع شدن تیم ملی به ترکیب اضافه میشود. این بدان معنی است که صالح، در پستی متفاوتتر، قرار است کنار شجاع یکی از 3 مدافع میانی تیم ملی شود. آن طرف ماجرا اما شرایط مبهم است؛ اگر قرار باشد ایران با 3 مدافع میانی بازی کند، انتخاب قلعهنویی برای مدافع میانی سمت چپ تیمش علی نعمتی چپپا خواهد بود یا کنعانیزادگان؟ بدون در نظر گرفتن اتفاقات بازی نخست، پاسخ نعمتی بود. به واسطه چپ پا بودن، نعمتی گزینه ایدهآلی به شمار میرفت؛ اما مسئله، نمایش بازی نخست هم هست. اینجاست که قلعهنویی باید انتخاب کند که کنعانیزادگان راست پا را در سمت چپ شجاع بازی دهد یا نعمتی که تخصصیتر در آن پست میتواند به میدان برود.
البته که پاسخ به این پرسشها زمانی معنا میدهد که قلعهنویی واقعا به سیستم 5 مدافع در بازی با بلژیک فکر کند؛ در غیر این صورت و با نمایش خط دفاعی در بازی نخست، میتوان شک کمتری نسبت به ورود محمدحسین به ترکیب اصلی داشت.
