احتمالا خوشمان نیاید ولی؛ «اتوبوس را پارک کن، بزن زیر توپ!»
به گزارش فوتبال 360، تیم ملی فوتبال ایران آماده میشود تا یکشنبه شب در دومین دیدار مرحله گروهی جام جهانی به مصاف بلژیک برود. شاگردان قلعهنویی که در دیدار نخست و برخلاف انتظار عموم، نتوانستند از سد نیوزیلند عبور کنند، حالا برای زنده نگه داشتن شانس صعود به مرحله حذفی، محکوم به ارائه بازی خوب مقابل بلژیک هستند. البته که با توجه به صعود 3 تیم برتر گروههای دوازدهگانه، این بدان معنی نیست که شکست احتمالی در این بازی به معنی حذف از جام جهانی خواهد بود. ایران بعد از بلژیک یک بازی دیگر و این بار مقابل مصر دارد که میتواند به آن بازی هم امیدوار باشد؛ با این وجود، نباختن به بلژیک و شکست دادن احتمالی مصر و یا حتی نباختن به مصریها در دیدار سوم، همچنان شانس ایران برای رفتن به مرحله بعدی را دست نخورده میگذارد.
با این وجود، همه چیز هم گلوبلبل نیست؛ حالا بیش از هر زمان دیگری، ایرادات ساختاری در خط دفاعی تیم ملی نمایان شده و کادر فنی به دنبال ترمیم دیوار تَرک خوردهای است که در تقابل با نیوزیلند، شکافهایش نمایان شد. پس، اولین راه برای اینکه بتوان امید داشت از بازی با بلژیک دست پُر (میتواند به معنی نباختن هم باشد) خارج شد، این است که خط دفاعی تیم ملی، منسجم باشد.
اتوبوس را پارک کن!
انجام بازی تدافعی محض مقابل تیم ملی بلژیک، برای تیم ملی، در این بازه زمانی، عیب و عار نخواهد بود. اگر هدف، رسیدن به مرحله بعد است، نیاز است تا شاگردان قلعهنویی برای اندک شانسی که در این بازی دارند، بجنگند. درست است که قلعهنویی وعده بازی زیبا و هجومی را داده ولی نمایش تیم ملی مقابل نیوزیلند، نگرانیها درباره خط دفاعی را دوچندان کرده و شاید بیپروا بودن در این خط، تیم ملی را به سختترین شیوه ممکن تنبیه کند. از این رو، بعید نیست قلعهنویی تصمیم به پارک کردن اتوبوس مقابل دروازه ایران بگیرد؛ به ویژه اینکه رقیب، مهاجمان و وینگرهای فرصتطلب و دریبلزنی دارد که از هر روزنهای برای عبور و گشودن دروازه ایران بهره میبرند.
پر واضح است در بین تیمهای سید اول، بلژیک از بقیه ضعیفتر است و نباید کسب امتیاز و یا برتری مقابل این تیم، تبدیل به رویا شود؛ اما نمایش تاکتیکی ایران در بازی نخست، امید به انجام چنین کاری را به حداقل رسانده.
به این ترتیب، برای ترمیم این اوضاع آشفته هم که شده، باید ابتدا انسجام خط دفاعی حفظ شود. پیش از این شایعه شده ایران قرار است با 5 مدافع مقابل بلژیک به میدان برود. شاید نزدیک بازی کردن هافبکهای دفاعی تیم ملی به خط دفاعی، این تعداد را به عدد 7 هم برساند. به این ترتیب، اولین اجبار قلعهنویی برای پر کردن فضای خالی در خط دفاعی ایران، همین سبک بازی پرتعداد در خط دفاعی است؛ یک اتوبوس که حتی باید پنجرههایش هم بسته بماند.
بزن زیر توپ!
پارک کردن اتوبوس به خودی خود، مورد بدی در دنیای فوتبال حرفهای نیست. خوب دفاع کردن، مثل خوب حمله کردن هنر است. اینکه ایران بتواند از چنین هنری در راستای نیل به اهدافش بهره ببرد، میتواند مورد مثبتی باشد. با این حال، مشکل خط دفاعی تیم ملی فقط با پارک اتوبوس حل نمیشود؛ چراکه این تیم در «بیلدآپ» از عقب، مشکل اساسی دارد و نمیتوان امیدوار به حفظ توپ و منتظر موقعیت مناسب برای فرار از پرس رقیب ماند. جالب است از مدتها قبل روشن شده وقتی خط دفاعی تیم ملی ایران پرس شود، آنها به راحتی به رقیب موقعیت میدهند. این معضل بر خلاف وعدههای کادر فنی همچنان پابرجاست و میتواند بیشترین خطر را در همین بازی مقابل بلژیک داشته باشد. دلیل؟ پرس وحشتناک بازیکنان بلژیک.
نیاز به خبره بودن در امور فنی نیست تا مشخص شود سبک بازی این تیم مقابل رقبایی که از خود ضعیفتر هستند، پرس از بالا و بازپسگیری سریع توپ در یک سوم دفاعی رقیب است. همین مورد را میتوان در بازی بلژیک مقابل مصر به خوبی دید. اگر نصف همان پِرسی که متوجه مدافعان مصر شده، برای خط دفاعی تیم ملی هم تدارک دیده باشد، روشن است مدافعان ایران کار دشوارتری خواهند داشت. ازاین رو، اگر ایران مدافعی با قابلیت بازیسازی ندارد (دیدار مقابل نیوزیلند نشان داد که ندارد) بعید نیست زیر توپ زدنهای مکرر، تبدیل به دومین حربه کادر فنی تیم ملی برای فرار از پرس وحشتناک بلژیکیها شود. این یکی، دست کم، فرصتی در اختیار مهاجمان و وینگرهای تیم ملی میگذارد تا بتوانند دلخوش به ضدحمله باشند.
به هر روی آنچه که از اوضاع خط دفاعی تیم ملی از یک سو و تاکتیکهای اتخاذ شده در تیم ملی در بازی اول مشخص شد، چارهای پیش روی تیم ملی نمیگذارد؛ شاید خوشمان نیاید ولی این تیم با این سبک و بازیکنان خط دفاعی، احتمالا چارهای به غیر از پارک اتوبوس و زیر توپ زدن در بازی با بلژیک نخواهد داشت.
