چگونه تاکتیک‌های مورینیو، بارسا را زمینگیر کرد؛ من خاصم، من خواستم!

ترکیب اولیه مورینیو بر پایه ساختاری فشرده و متعادل بنا شده بود؛ آندری لونین در دروازه، خط دفاعی با فده والورده، ایبراهیما کوناته، دین هاوسن و مارک کوکوریا. در میانه میدان، دوگانه شوامنی و برناردو سیلوا پایه را تشکیل می‌دادند و جلوی آن‌ها آردا گولر، جود بلینگام و یان دیومانده، کیلیان امباپه را حمایت می‌کردند. این انتخاب به‌ویژه حضور سیلوا،  بسیاری را غافلگیر کرد. مورینیو با کنار گذاشتن کاماوینگا از ترکیب اصلی و استفاده از سیلوا، تعادل تکنیکی و توانایی خروج از فشار را اولویت داد.

از نظر تاکتیکی، مادرید به خوبی نقاط قوت بارسلونا یعنی مهاجمان کاذب این تیم (فرمین و رافینیا) و بال‌های هجومی را مهار کرد؛ 4 هافبک دونده، گزینه‌های پاس بارسا را مسدود می‌کردند. بلینگام و گولر به‌همراه سیلوا و شوامنی فضایی برای نفوذ به داخل یامال و پدری باقی نمی‌گذاشتند و بارسا مجبور شد به کناره‌ها برود. در سمت چپ، همکاری دیومانده و کوکوریا فضای پشت یامال را به‌خوبی هدف قرار داد و مادرید را در ضدحملات خطرناک کرد. در نیمه اول، مادرید با ساختار فشرده در مناطق مهم زمین را تحت کنترل گرفت و با گل امباپه در دقیقه ۴۱ پیش افتاد.

بارسا پس از استراحت بین 2 نیمه بهتر شد و رافینیا در دقیقه ۶۱ کار را به تساوی کشاند. اینجا، تصمیمات حین بازی مورینیو، خودش را نشان داد. او دقیقه ۶۲ والورده را با دامفریس عوض کرد و سپس در دقیقه حدود ۸۰، برناردو سیلوا را بیرون کشید و ادواردو کاماوینگا را آورد. این تعویض، دقیقاً در زمان بازی باز رقیب شکل گرفت. بارسا خسته‌تر به نظر می‌رسید. کاماوینگا با انرژی، قدرت حمل توپ و توانایی شکستن خطوط، تغییر را ساخت. در دقیقه ۸۸، بلینگام با مهارت چشمگیر توپ را پیش برد و کاماوینگا با پاس دقیق امباپه را برای گل پیروزی آماده ساخت.

 مورینیو هنوز می‌تواند در بالاترین سطح جهان مربیگری و برنامه‌ریزی کند و واکنش نشان دهد. او طبق یک ساختار، کیفیت فردی بازیکنان را به نیروی جمعی تبدیل کرد. از فشار بارسا خارج شد و در لحظه حساس از نیمکت تیمش بهره برد. کارشناسان انتظار تسلط بارسا را داشتند و مادرید با سازماندهی و شجاعت در بازی از عقب، نشان داد آقای خاص هنوز تمام نشده. این ال‌کلاسیکو پیامی روشن از بازگشت مورینیو به سطح اول فوتبال اروپا بود.