قهرمانی اسپانیا، ذوقزدگی فدراسیون؛ «روی سینه تاج و قلعهنویی ستاره بچسبانید»
به گزارش فوتبال 360، تیم ملی فوتبال ایران با کسب 3 امتیاز از سه بازی مرحله گروهی «جام جهانی 48 تیمی» به کارش در آمریکا پایان داد تا برخلاف وعده قبلی امیر قلعهنویی مبنی بر کسب حداقل 4 امتیاز و صعود به مرحله بعدی، به عنوان یک ناکام، جام را ترک کند. پس از اتمام جام جهانی اما کادرفنی تیم ملی از یک سو و بخش رسانهای فدراسیون فوتبال از سوی دیگر، «شکست» را برنمیتابند و در پی توجیه آن هستند. آنها حتی وعدههای خود را هم به دست فراموشی سپرده و پس از شکست در «دستاوردسازی»، حالا رو به «آمارسازی» میآورند تا نتایج امیر قلعهنویی و تیم ملی در جام جهانی 2026 را توجیه کنند.
فدراسیون تیم ملی را با اسپانیا مقایسه کرد
شاید باورنکردنی باشد؛ اما فدراسیون فوتبال در تازهترین مطلبی که روی خروجیاش گذاشته، تیم ملی ایران را با تیم ملی اسپانیا، قهرمان این دوره از رقابتهای جام جهانی، مقایسه کرده. در بخشی از گزارشی که در این مورد آمده، چنین نوشته شده که «وجه اشتراک اسپانیاییها با تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶، در شکستناپذیر بودن است. تیم ملی کشورمان که علیرغم شرایط دشوار و بیسابقه و در فضای جنگی به خاک دشمن رفته بود با سه تساوی مقابل تیمهای نیوزیلند، بلژیک و مصر به کار خود پایان داد. البته ناگفته نماند که با بدشانسی عجیب و غریب و رقم خوردن نتایج بازیها در روز آخر مرحله گروهی، شرایط به گونهای شد که تیم ملی کشورمان نتوانست برای اولین بار به مرحله حذفی جام جهانی صعود نماید و شیرینی شکستناپذیری را دوچندان کند.»
اینکه همین چند سطر، تیم ملی کلمبیا را که بدون شکست از جام خارج شده را نادیده گرفته، چندان اهمیتی ندارد؛ مشکل اما جایی است که نتایج تیم ملی به «شانس» گره زده شده و به طور غیرمستقیم، سایر تیمها که به نفع تیم ملی ایران بازی نکرده تا شاگردان قلعهنویی مسافر مرحله حذفی شوند، شماتت شدهاند. تقلیل دادن و نادیده گرفتن ایرادات فنی تیم ملی ایران و گره زدن سرنوشت این تیم به نتایج سایر گروهها، ایراد عمدهای است که به طور آشکارا تلاش شده از آن عبور شود.
عجب افتخاری برای قلعهنویی
این موارد پایان ماجرا نیست؛ چراکه در ادامه همین مطلب با استناد به نتایج تیم ملی در ادوار مختلف جامهای جهانی، شکست نخوردن در این دوره «دستاورد» تلقی شده. در این مورد، سایت فدراسیون مینویسد: «تیم ملی کشورمان در جام جهانی ۲۰۲۶، آمار جالب توجهی را ثبت کرد. درحالی شاگردان قلعهنویی هر سه بازی خود را با تساوی و بدون شکست به پایان رساندند که در ۵ حضور از ۶ حضور قبلی خود آمار ۶۶.۷ درصدی شکست نسبت به تعداد بازی در جام جهانی را ثبت کرده است. کمترین این میزان تا پیش از جام جهانی ۲۰۲۶ مربوط به جام جهانی ۲۰۱۸ بود که تیم ملی ایران در آن مسابقات، فقط مقابل اسپانیا شکست خورد. در نتیجه، در قیاس با جام های جهانی پیشین، به هیچ عنوان نمیتوان عملکرد قابل دفاع شاگردان قلعهنویی را کوچک شمارد و شاید تنها ایراد وارده به تیم ملی درخصوص بازی نیوزیلند باشد که اگر کمی با چاشنی شانس همراه بود تیم ملی ایران میتوانست برای اولین بار به مرحله حذفی رقابت ها راه یابد.»
اینجا هم مشخص است نمایش بحثبرانگیز مقابل نیوزیلند به «شانس» گره زده؛ ولی باز هم ایراد کلی مربوط به «آمارسازی» است؛ مثلا فدراسیون اشاره نمیکند ایران در شرایطی در این دوره سه تساوی کسب کرده که تعداد تیمها 48 تیمی شده، رقبای مرحله گروهی سادهتر بوده و ایران به عنوان نماینده سید دوم، دستکم با دو رقیب ضعیفتر از خودش همگروه شده است. از سوی دیگر، به رنکینگ همگروهای ایران در جامهای جهانی قبلی اشاره نمیشود و حتی از این گفته نمیشود که نمایش ایران در جامهای قبلی در شرایطی رقم خورده و حاصل شده که تعداد تیمها 16 و بعدها 32 تیم بود.
به سینه فدارسیون ستاره بچسبانید
آمارسازی و برداشت منفعتطلبانه از آمارها، مورد چندان جدیدی نیست؛ پیش از این بارها در ادبیات سرمربی و کادر فنی تیم ملی کلمه «ایکسجی» شنیده و بیان شده. با این حال، سبک و سیاق نمایش تیم ملی، هیچ ربطی به آمارهای ارائه شده ندارد. در واقع فدراسیون و کادرفنی فقط بخشی از آمار که به سودش است را میبیند و به طور آگاهانهای از کنار سایر موارد عبور میکند. دقیقا به خاطر همین نگاه است که 3 تساوی در جام جهانی دستاورد میشود، ضعف فنی جایش را به شانس میدهد و تیم ملی خودش را با اسپانیا مقایسه میکند. پس، در این بین، فقط ستاره زدن بر سینه تاج، قلعهنویی و سر در فدراسیون کم است که آنهم با همین نگاه، شدنی و ممکن خواهد بود.
