فینالی فراتر از پنالتیها؛ چرا پاریسنژرمن شایسته قهرمانی اروپا بود؟
به گزارش فوتبال ۳۶۰، پاریسنژرمن با شکست آرسنال در ضربات پنالتی فینال لیگ قهرمانان اروپا، برای دومین فصل متوالی جام قهرمانی این رقابتها را بالای سر برد. موفقیتی که در دوران جدید لیگ قهرمانان تنها یکبار توسط رئال مادریدِ زینالدین زیدان تکرار شده بود. با این حال، فینال بوداپست فقط یک پیروزی در ضربات پنالتی نبود؛ مسابقهای بود که در آن نماینده فرانسه در بسیاری از جنبههای فنی برتری محسوسی نسبت به آرسنال داشت و در نهایت نیز مزد این برتری را گرفت.
مالکیت توپ؛ فینالی که با ریتم پاریس پیش رفت
اگر نتیجه را کنار بگذاریم، آمار مسابقه تصویر روشنی از جریان بازی ارائه میدهد. پاریسنژرمن با حدود ۷۴ درصد مالکیت توپ، کنترل فینال را در اختیار داشت و اجازه نداد آرسنال بتواند بازی را با ریتم مورد علاقه خود پیش ببرد. شاگردان میکل آرتتا اگرچه در دقیقه ششم با گل کای هاورتز پیش افتادند، اما پس از آن بخش عمده مسابقه را صرف دفاع از برتری خود کردند. توپچیها با عقبنشینی در زمین خود تلاش کردند مسیرهای بازیسازی حریف را ببندند و مسابقه را تا حد ممکن به دقایق پایانی بکشانند.
در سوی مقابل، پاریسنژرمن با ثبت ۲۱ شوت و خلق موقعیتهای بیشتر، بارها تا آستانه رسیدن به گل دوم پیش رفت. تنها درخشش داوید رایا و بیدقتی مهاجمان باعث شد بازی در وقتهای قانونی و اضافه برندهای نداشته باشد. البته تیم لوئیس انریکه نیز بینقص نبود. گل زودهنگام آرسنال تا حدی نظم هجومی پاریسیها را برهم زد و آنها برای خلق موقعیتهای باکیفیت به زمان نیاز داشتند. با این حال هرچه از مسابقه گذشت، برتری فنی پاریسنژرمن بیشتر نمایان شد و آنها توانستند کنترل بازی را به دست بگیرند.
ویتینیا؛ کارگردان بزرگ شب بوداپست
در تیمی که ستارههایی مانند دمبله، دوئه و کواراتسخلیا را در اختیار دارد، شاید مهمترین بازیکن فینال نه یک مهاجم، بلکه ویتینیا بود. هافبک پرتغالی پاریسنژرمن بیشترین تعداد لمس توپ، پاس صحیح، پاس دریافتی، حمل توپ، انتقال رو به جلو و مشارکت در گردش بازی را ثبت کرد. او حتی بیشترین تعداد شوت مسابقه را هم به نام خود زد، هرچند هیچکدام از آنها در چارچوب قرار نگرفت.
هر بار که آرسنال تلاش میکرد از زیر فشار خارج شود، ویتینیا با جابهجاییهای هوشمندانه یا بازپسگیری توپ دوباره جریان مسابقه را به سود تیمش برمیگرداند. او عملاً نبض بازی را در اختیار داشت و مهمترین دلیل برتری پاریسنژرمن در مرکز میدان بود.
در واقع ویتینیا شبیه کارگردانی بود که تمام صحنههای اضافی را حذف میکرد و ریتم مسابقه را مطابق میل تیمش جلو میبرد. اگر پاریسنژرمن پس از شروع نهچندان خوب، به مرور کنترل مسابقه را به دست آورد، بخش مهمی از آن به عملکرد شماره هفده پرتغالی برمیگشت.
ژائو نوس؛ بازیکنی که انگار دو نفر بود
در کنار ویتینیا، ژائو نوس نیز یکی از بهترین بازیکنان زمین بود. هافبک ۲۱ ساله پرتغالی در تمام طول مسابقه حضوری خستگیناپذیر داشت؛ از پرسینگ و بازپسگیری توپ گرفته تا حضور در مناطق هجومی. آمار او در فینال چشمگیر بود؛ بیش از ۱۱۰ لمس توپ، موفقیت بالا در دوئلهای زمینی و هوایی، بازپسگیریهای متعدد و حضور دائمی در جریان حملات. نوس بار دیگر نشان داد چرا یکی از مهمترین سرمایههای پروژه آینده پاریسنژرمن محسوب میشود.
در مسابقهای که بسیاری از ستارههای هجومی زیر فشار قرار گرفتند، او با انرژی و تحرک بیوقفهاش تعادل تیم لوئیس انریکه را حفظ کرد.
آرسنال به هدفش نزدیک شد؛ اما نه به اندازه کافی
نمیتوان گفت آرسنال فینال بدی را پشت سر گذاشت. در واقع برنامه آرتتا تا حد زیادی جواب داد. آنها پس از گل زودهنگام، ساختار دفاعی خود را حفظ کردند، فضاهای خطرناک را بستند و مسابقه را تا وقتهای اضافه و سپس ضربات پنالتی کشاندند. اما مشکل اصلی آرسنال زمانی نمایان شد که صاحب توپ میشد. تیم انگلیسی در خلق موقعیتهای جدی موفق نبود و در بیشتر دقایق مسابقه تحت فشار حریف قرار داشت.
آمار ستارههای هجومی آرسنال نیز این موضوع را تأیید میکند. بوکایو ساکا ۱۱ بار در دوئلهای فردی شکست خورد؛ آماری که از هر بازیکن دیگری در زمین بیشتر بود. او همچنین چهار خطا مرتکب شد و هرگز نتوانست تأثیر همیشگی خود را روی جریان مسابقه بگذارد. در سوی دیگر، مارتین اودگارد نیز زیر فشار مداوم هافبکهای پاریسنژرمن از جریان بازی خارج شد و نتوانست نقش رهبر فنی تیمش را ایفا کند. ستارههایی که قرار بود تفاوت را رقم بزنند، در مهمترین شب فصل نتوانستند در سطح رقبای خود ظاهر شوند.
آرامش پاریسیها مقابل تردید توپچیها
در نهایت همه چیز به ضربات پنالتی کشیده شد؛ جایی که تفاوت ذهنیت دو تیم بیش از هر زمان دیگری دیده میشد. ماتوی سافونوف آرام و مطمئن پشت خط دروازه ایستاده بود و پنالتیزنهای پاریسنژرمن نیز بدون تردید ضربات خود را میزدند. در طرف مقابل، آرسنال بخشی از پنالتیزنهای اصلی خود را در زمین نداشت. از پنج بازیکنی که طی دو فصل اخیر برای آرسنال پنالتی زده بودند، تنها ویکتور گیوکرس هنگام ضربات پنالتی در زمین حضور داشت. ساکا، هاورتز، اودگارد و تروسارد همگی پیش از پایان بازی تعویض شده بودند. دکلان رایس، گابریل مارتینلی و یوکرش وظیفه خود را به خوبی انجام دادند، اما ابرچی ازه و گابریل موفق نبودند. ازه ضربه خود را از کنار دروازه به بیرون فرستاد و گابریل نیز پنالتی سرنوشتساز را از بالای دروازه به بیرون کوبید تا جام از دستان آرسنال فاصله بگیرد.
در مقابل، پاریسیها در تمامی ضربات خود آرامش بیشتری داشتند؛ ویژگیای که معمولاً در تیمهای قهرمان دیده میشود.
لوئیس انریکه؛ ورود به حلقه بزرگان
این قهرمانی فقط متعلق به بازیکنان پاریسنژرمن نبود. لوئیز انریکه نیز با فتح سومین لیگ قهرمانان اروپا در دوران مربیگری خود، جایگاهش را در میان بزرگترین مربیان تاریخ این رقابتها تثبیت کرد. سرمربی اسپانیایی که پیشتر یک بار با بارسلونا به قهرمانی اروپا رسیده بود، حالا در کنار نامهایی مانند پپ گواردیولا، زینالدین زیدان و باب پیزلی قرار گرفته و تنها کارلو آنچلوتی با پنج قهرمانی بالاتر از او ایستاده است. انریکه نه تنها از عنوان قهرمانی تیمش دفاع کرد، بلکه نشان داد پروژهای که در پاریس ساخته دیگر صرفاً مجموعهای از ستارهها نیست؛ بلکه تیمی منسجم، بالغ و آماده برای سلطه بر فوتبال اروپا است.
قهرمانیای که فقط با پنالتی توضیح داده نمیشود
تاریخ نتیجه را ثبت خواهد کرد؛ تساوی ۱-۱ و پیروزی پاریسنژرمن در ضربات پنالتی. اما واقعیت فنی مسابقه فراتر از این اعداد بود. پاریسیها مالکیت بیشتری داشتند، موقعیتهای بیشتری خلق کردند، کنترل بیشتری روی جریان مسابقه داشتند و در نهایت نیز در حساسترین لحظات آرامش خود را حفظ کردند. برای آرسنال این یک شکست تلخ است؛ اما برای پاریسنژرمن نشانهای از شکلگیری یک سلسله جدید در فوتبال اروپا. تیمی که حالا نه فقط قهرمان، بلکه مدافع تاج و تخت قاره سبز محسوب میشود.
