فرصتها و تهدیدهای عبدی در ماموریت غیرممکن؛ حسرتهای چند دههای و برگهای برنده
به گزارش فوتبال 360، انتخاب حسین عبدی به عنوان جانشین امید روانخواه که چند روز پیش به صورت رسمی از سوی مهدی تاج رئیس فدراسیون فوتبال تایید شد، تلاشی بود برای پاک کردن تصمیمی که در خردادماه سال گذشته گرفته شده بود. در آن برهه هم حسین عبدی به همراه چهرههایی نظیر مجتبی حسینی و یحیی گلمحمدی مدنظر مدیران فدراسیون قرار داشتند اما انتخاب امید روانخواه که با هوادار به لیگ دسته اول سقوط کرد، تعجببرانگیز بود. روانخواه شروع امیدوارکنندهای داشت اما پس از اینکه با صدرنشینی از مرحله انتخابی مقدماتی جام ملتهای زیر 23 سال آسیا عبور کرد، در مرحله گروهی این جام بدون گل زده به کارش خاتمه داد تا مدیران فدراسیون تصمیم به تغییر او بگیرند.
حسین عبدی حالا با همان نسلی که خودش در رده نوجوانان و جوانان در اختیار داشته و به آنها و تواناییهایشان ایمان دارد، میخواهد دست به کار بزرگی بزند و پس از 52 سال، سرانجام فوتبال ایران را به المپیک برساند. این اتفاقی است که با توجه به کاهش تعداد تیمهای حاضر در المپیک لسآنجلس 2028، از 16 به 12 تیم، اصلا ساده نیست و شبیه به ماموریتی غیرممکن است؛ ماموریتی که پس از تصمیم مسئولان ورزش ایران که اجازه حضور امیدهای فوتبال ایران در المپیک 1980 مسکو را ندادند، دههها با مربیان و بازیکنان شاخص به دست نیامده است. در این مسیر حسین عبدی که در اولین فهرست خود نام 50 بازیکن را قرار داده و از 28 اردیبهشت آنها را در مرکز ملی فوتبال زیر نظر میگیرد، با چالشهایی جدی مواجه است و البته فرصتهایی هم در اختیار او قرار دارد.
چالش اول: پایانِ حسرت 24 ساله در بازیهای آسیایی
اولین ماموریت حسین عبدی آماده کردن تیم امید جهت حضور در بازیهای آسیایی ناگویا است که در شهریورماه سال جاری برگزار خواهد شد. تیم امید ایران برای هفتمینبار قرار است در بازیهای آسیایی شرکت کند. بعد از قهرمانی در سال 2002، کسب مقام سومی در بازیهای آسیایی 2006 و چهارمشدن در بازیهای آسیایی 2010، در 3 دوره اخیر رقابتها نتایج تیم امید مایوسکننده و البته هشداردهنده بوده است؛ حذف از مرحله گروهی در بازیهای آسیایی 2014، کنار رفتن از مرحله یکهشتم نهایی در سال 2018 و در دوره اخیر هم حذف از گردونه مسابقات در مرحله یکچهارم نهایی آنهم با پذیرش شکستی غیرمنتظره برابر هنگکنگ زیر نظر رضا عنایتی! در واقع تیم امید ایران 16 سال است که در حسرت رسیدن به جمع 4 تیم برتر بازیهای آسیایی قرار دارد و همین موضوع کار شاگردان عبدی برای قهرمانی و پایان دادن به حسرت 24 ساله دشوارتر میکند.
چالش دوم: پایانِ حسرت 52 ساله برای چهارمین حضور!
امیدهای فوتبال ایران برای اولین مرتبه در المپیک 1964 توکیو بود که خودنمایی کردند. تیم فوتبال المپیک ایران سپس در دو دوره پیاپی المپیک تابستانی مونیخ و مونترال حاضر بود. این آخرین حضور فوتبال ایران در المپیک بوده و اگرچه نسل درخشان فوتبالیستهای آن سالها، موفق به کسب سهمیه المپیک 1980 مونترال شدند اما مسئولان آن برهه کشور که به دلیل رخ دادن تحولات سیاسی، تصمیم به تحریم مسابقات گرفتند. از آن زمان تاکنون بارها تیم فوتبال المپیک ایران با هزینههای آنچنانی برای چهارمین حضور تلاش کرده که هیچگاه به نتیجه نرسیده است. حالا حسین عبدی به دنبال پایان دادن به طلسمی 52 ساله است و این مهمترین نکتهای است که ماموریت او و شاگردانش را دشوارتر و البته رسیدن به آن را ارزشمند و شیرین میکند.
چالش سوم: عبدی تاوان نتایج بد تیم روانخواه را میدهد
امید روانخواه در حالی نتوانست با امیدهای نتایج خوبی در جام ملتهای زیر 23 سال آسیا کسب کند که به دلیل نتایج ضعیف دوره قبلی تیم زیر نظر رضا عنایتی، فوتبال ایران در سید سوم قرار گرفت و به همین دلیل بود که با قرعهای بسیار دشوار در جام ملتهای زیر 23 سال آسیا مواجه شد. درنتیجه قرار گرفتن در کنار تیمهای ازبکستان، کرهجنوبی و لبنان کار امید روانخواه را دشوار کرد و او نتوانست تیمش را از این گروه به مرحله حذفی ببرذ. حالا هم حسین عبدی میراثدار نتایج ضعیف تیم امید با روانخواه خواهد شد و کاری سخت برای انجام ماموریت خود در پیش دارد. نکته نگرانکننده دیگر رشد رقیبان ایران است که با برنامهریزی بلندمدت در حال رسیدن به موفقیت هستند و در سوی مقابل مسئولان فوتبال ایران برنامه جامع و مناسبی برای خروج ردههای پایه از رکورد ندارند. حالا این روزها شرایط بدتر هم شده و کمبود بازیکن کلیدی در تیم بزرگسالان هم دیده میشود.
اولین فرصت: از بین رفتن دوگانگی و تضارب آرا
نکته مهم درباره تیم امید ایران اینکه این تیم برای چرخه المپیک ۲۰۲۸ کاملاً زیر نظر فدراسیون فوتبال اداره میشود و برخلاف برخی دورههای گذشته هیچ وابستگی مدیریتی یا ساختاری به کمیته ملی المپیک ندارد. این ساختار جدید میتواند به یکپارچگی فنی و افزایش ثبات برنامهریزی کمک کند. پیشتر اهالی فوتبال بارها شاهد کشمکش و تعارض میان این دو نهاد تصمیمگیرنده بودند و گاهی به شدت برای انتخاب سرمربی، مدیر، سرپرست و سایر مسائل مربوط به تیم، با یکدیگر دچار مشکل میشدند. حالا این امیدواری وجود دارد تیم حسین عبدی با عبور از این مشکل بزرگ، کمتر دچار اختلافات درونی شود.
فرصت دوم: شناخت فوقالعاده از نسل المپیکی ایران
حسین عبدی در آخرین مصاحبه خود اینطور درباره مسئولیت سنگینی که برعهده گرفته، با خبرنگاران صحبت کرد: «بازیکنانی که در تیم نوجوانان همراه ما بودند و در جام جهانی مقابل تیمهایی مانند برزیل و انگلستان به میدان رفتند و در ادامه نیز با ضربات پنالتی حذف شدند، اکنون در همان رده سنی قرار دارند و میتوانند در المپیک بازی کنند. این بازیکنان متولد همان رده سنی هستند و بسیاری از آنها حدود 3 تا 4 سال است که با من کار میکنند. حتی تعدادی از بازیکنانی که اکنون در تیمهای باشگاهی حضور دارند، همان نفراتی هستند که در نخستین سال حضور من در تیم نوجوانان کنار ما بودند. بر همین اساس فکر نمیکنم از نظر شناخت بازیکنان مشکلی وجود داشته باشد و مسئله اصلی در حال حاضر آمادگی و هماهنگی تیمی است که امیدواریم بتوانیم آن را به بهترین شکل ممکن ایجاد کنیم».
همانطور که مشخص است مهمترین مزیتی که انتخاب حسین عبدی را به عنوان سرمربی امیدها توجیه میکند، شناخت بالای او از بازیکنان نسل فعلی تیم المپیک ایران است که برخی از آنها نظیر امیرمحمد رزاقینیا و کسری طاهری هم در تیم ملی حضور دارند و شانس رسیدن به جام جهانی را دارند. علاوه بر این باید به بازیکنانی نظیر اسماعیل قلیزاده، عرفان درویشعالی، نیما اندرز، حسام نفری، رضا غندیپور، مبین دهقان و ... اشاره کرد. درنهایت باید منتظر اولین تورنمنت حسین عبدی ماند و دید این مربی چطور با نسلی که آنها را دستپرورده خود میداند، عمل خواهد کرد.
