اگزوپری نوشت، گریزمان زندگی کرد؛ پایان دوران شازده کوچولو در اروپا

به گزارش فوتبال ۳۶۰، بعضی اسطوره‌ها با جام‌هایشان تعریف می‌شوند اما برخی دیگر با نبود همان جام‌های بزرگ در حافظه فوتبال می‌مانند.

آنتوان گریزمان، ستاره فرانسوی اتلتیکو مادرید، بیش‌تر به دسته دوم تعلق دارد؛ بازیکنی که سال‌ها در قلب پروژه دیگو سیمئونه درخشید اما هرگز نتوانست بزرگ‌ترین جام‌های باشگاهی اروپا را با پیراهن سرخ‌وسفید به دست بیاورد.

گریزمان در اتلتیکو مادرید چیزی شبیه همان شازده کوچولو بود. به این سیاره قرمز و سفید آمد تا عشق به باشگاه را زندگی کند، درد شکست‌ها را بچشد و در نهایت با دستانی تقریباً خالی از جام‌های بزرگ، اما با قلبی پر از خاطره در تاریخ باشگاه ثبت شود.

او ۲ بار به اتلتیکو بازگشت؛ نخست در سال ۲۰۱۴ به‌عنوان ستاره‌ای جوان و جاه‌طلب که قرار بود تبدیل به مهره اصلی تیم سیمئونه شود. بازگشت دوم در سال ۲۰۲۲ رخ داد؛ وقتی گریزمان پس از تجربه بارسلونا دوباره به مادرید برگشت. می‌توانست مسیر دیگری را انتخاب کند اما ترجیح داد به خانه‌ برگردد.

آمارهای او با پیراهن اتلتیکو مادرید، تصویری روشن از اهمیتش در تاریخ باشگاه ارائه می‌کند. گریزمان در مجموع ۴۹۷ بازی رسمی برای روخی‌بلانکوس انجام داد و با ۲۱۲ گل و ۹۹ پاس گل به یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان تاریخ باشگاه تبدیل شد. در لیگ قهرمانان اروپا ۹۸ بار برای اتلتیکو به میدان رفت و ۴۰ گل به ثمر رساند. آمار، او را در صدر گلزنان تاریخ باشگاه در این رقابت قرار می‌دهد. 

البته  گریزمان اکنون سومین بازیکن تاریخ لیگ قهرمانان اروپاست که بیش‌ترین تعداد بازی را بدون کسب عنوان قهرمانی انجام داده. این ستاره فرانسوی با حضور در دیدار مقابل آرسنال به رکورد ۱۲۰ بازی در این رقابت‌ها رسید.

در این فهرست تنها زلاتان ایبراهیموویچ و جان‌لوئیجی بوفون بالاتر از او قرار دارند و هر کدام ۱۲۴ بازی در لیگ قهرمانان انجام داده‌اند.

با این حال، مسیر گریزمان در اتلتیکو بیش‌تر به داستان یک شاهزاده بدون تاج شباهت داشت. او یک بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید (۲۰۱۶) و با شکست زمین را ترک کرد. همچنین تنها یک بار تا فینال جام‌ حذفی پیش رفت اما بازهم جامی نصیبش نشد و البته لالیگا  هرگز با حضور او در اتلتیکو به دست نیامد.

در میان تمام این ناکامی‌های بزرگ، تنها افتخارات او با اتلتیکو مادرید به سوپرجام اسپانیا در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۲۴ برمی‌گشت. هرچند در لیگ اروپا و سوپرکاپ اروپا هم فتح کرد اما جام‌ها در مقایسه با رؤیاهای بزرگ باشگاه و هواداران، کوچک‌ به نظر می‌رسیدند.

با این حال، گریزمان فقط با جام‌ها تعریف نمی‌شود. او در ۱۸ داربی مادرید برابر رئال به میدان رفت و ۷ گل به ثمر رساند؛ آمار او را به بهترین گلزن خارجی تاریخ اتلتیکو در این تقابل سنتی تبدیل کرده.

او بارها درباره رابطه‌اش با باشگاه صحبت کرده و یک‌بار با صراحت گفت:  «اتلتیکو مادرید خانه من است. اینجا احساس زنده بودن می‌کنم. حتی اگر جامی نیاورم، قلبم در مادرید خواهد ماند.»

همین جمله شاید خلاصه‌ای از داستان او باشد. گریزمان سال‌ها برای اتلتیکو دوید، جنگید و بارها در سخت‌ترین لحظات بار تیم را به دوش کشید. در فصل ۲۰۱۵/۱۶ با ۳۲ گل در تمام رقابت‌ها بهترین فصل حرفه‌ای خود را تجربه کرد اما حتی آن درخشش هم نتوانست طلسم جام‌های بزرگ را بشکند.

در نهایت، روایت گریزمان در اتلتیکو مادرید بیش‌تر شبیه داستان یک عاشق وفادار است تا یک فاتح بزرگ؛ بازیکنی که شاید تاج قهرمانی‌های بزرگ را بر سر نگذاشت اما با وفاداری، جنگندگی و کیفیت فنی‌اش جایگاهی ماندگار در تاریخ باشگاه یافت.

شاید به همین دلیل در حافظه هواداران اتلتیکو، نام گریزمان فقط با جام‌ها سنجیده نمی‌شود. او برای بسیاری از آن‌ها همان شاهزاده‌ای است که پادشاهی بزرگی به دست نیاورد اما قلب یک امپراتوری از هواداران را فتح کرد.

 وقتی سال‌ها بعد تاریخ اتلتیکو مادرید نوشته شود، احتمالاً نام او کنار چهره‌هایی مثل دیگو سیمئونه، رادامل فالکائو و دیگو گودین قرار خواهد گرفت. او جام‌های بزرگی را نبرد اما عشقش به بخشی از میراث باشگاه تبدیل شد.