رونالدو سکوتش را شکست؛ ژسوس به قولش عمل نکرد

به گزارش فوتبال 360، کریستیانو رونالدو بعد از اتفاقات اخیر در اردوی تیم ملی پرتغال و اختلاف با ژرژ ژسوس، سرمربی این تیم، سرانجام سکوتش را شکست. رونالدو بعد از دیدار برابر نروژ، اردوی تیم ملی را ترک کرد. او حالا در بیانیه‌ای مفصل از توافقش با ژسوس، اتفاقات رخ‌داده در اردو، جلسه با سرمربی پرتغال و دلایل تصمیمش برای ترک تیم ملی گفته است.

بیانیه کامل رونالدو به شرح ذیل است:

بعد از جام جهانی ۲۰۲۶، نامه‌ای برای مردم پرتغال آماده کرده بودم و می‌خواستم زمانی که برای همیشه از تیم ملی خداحافظی می‌کنم به انتشار برسانم.

با این وجود در پرواز بازگشت از آمریکا، رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال خواست تصمیمم برای ترک تیم ملی را دوباره بررسی کنم زیرا تمایل داشت همچنان در تیم ملی بمانم.

رئیس فدراسیون درباره سرمربی فعلی و گزینه‌های دیگر از من نظر خواست. من گفتم فکر می‌کنم سرمربی فعلی انتخاب درستی است. وقتی ژسوس به عنوان سرمربی معرفی شد، خوشحال بودم.

ژسوس تماس گرفت و گفت می‌خواهد حضوری با من صحبت کند. قرار بود این دیدار در سیتی‌دو فوتبول برگزار شود. باشگاه من درگیر برنامه‌های پیش‌فصل بود. او گفت  روی من حساب می‌کند و حضورم برایش اهمیت زیادی دارد.

پیشنهادش این بود در بازی اول و آخر به میدان بروم و در هر مسابقه ۳ یا ۴ تعویض انجام شود تا شرایط بدنی مناسبی بیابم.

ژسوس گفت برای بازی‌های نروژ و دانمارک همراه تیم سفر نکنم. در بازی اول به میدان بروم، پرتغال بمانم و پیش از بازی در ورزشگاه دراگائو دوباره به تیم ملحق شوم.

من همان لحظه این پیشنهاد را رد کردم زیرا معتقد بودم ماندن من در پرتغال نمی‌تواند الگوی خوبی برای سایر بازیکنان باشد. کاپیتان تیم ملی هستم و موظفم همراه تیم سفر کنم. ژسوس این موضوع را پذیرفت.

سیمائو کوتینیو هم در این گفت‌وگو حضور داشت. او فصل گذشته در النصر مافوق ژسوس بود و در سال ۲۰۲۵ در انتقال سرمربی به این باشگاه نقش داشت.

پیش از آغاز اردو، ژسوس به خانه من در لیسبون آمد. گفت‌وگوی ما آرام و اصولی که در ماه آگوست گفتیم، همچنان برقرار بود.

در بازی در آلوالاده روی نیمکت نشستم و هیچ مشکلی ایجاد نکردم. حتی خودم بازوبند کاپیتانی را به برونو فرناندس دادم؛ بدون اینکه بدانم شاید این آخرین قدم‌های من به عنوان کاپیتان تیم ملی باشد. مهم‌ترین چیز برای من پیروزی بود.

روز بازی برابر نروژ، هنگام ناهار، یکی از اعضای کادر گفت مربی می‌خواهد با من صحبت کند. ژسوس پرسید آیا از نظر بدنی آمادگی دارم ۳۰ دقیقه بازی کنم یا نه. گفتم بله؛ با اینکه این موضوع خارج از برنامه ریکاوری و تمرینی من بود. گفت آماده باشم تا ۳۰ دقیقه بازی کنم.

از ابتدای نیمه دوم  گرم کردم اما در نهایت به زمین نرفتم. مربی به قولش عمل نکرد.

بعد از بازی، فقط می‌خواستم تیم برنده شود و کمی تنها باشم. به هواداران توجه نکردم. این اشتباه من بود و از مردم پرتغال و هواداران عذرخواهی می‌کنم.

۴۸ ساعت بعد، من، سیمائو کوتینیو و ژرژ ژسوس یک گفت‌وگوی مستقیم و بسیار جدی داشتیم. در جلسه به این نتیجه رسیدیم مربی در ملأعام همان چیزی را که در حضور سیمائو به صورت خصوصی گفته بود، بیان کند.

ژسوس باید می‌گفت  هیچ‌وقت از او نخواستم بازی کنم؛ حتی برای یک دقیقه. قرار بود توضیح دهد خود او برنامه حضور من را پیشنهاد کرد.

همچنین انتظار می‌رفت اعلام کند گرم کردن من و سپس بازی ندادنم یک اشتباه بود و چنین اتفاقی دیگر رخ نخواهد داد. می‌خواستم بشنوم  برابر دانمارک بازی نمی‌کنم اما در بازی برابر پورتو حضور خواهم داشت.

بعد از آن، یک تماس تصویری با حضور ژسوس، سیمائو کوتینیو و تیاگو کریویرو داشتیم. یک متن کوتاه تهیه شد که من آن را تایید کردم و در اختیار مربی قرار گرفت.

اما نشست خبری او هیچ شباهتی به گفت‌وگوی خصوصی ما نداشت. صحبت‌هایی عصبی را شنیدم. یکی انگار می‌گفت: «من می‌خواهم، می‌توانم و مسئول هستم.»

در یادداشت‌هایم موارد زیر وجود داشت:

مربی شخصا برنامه‌ای را برای حضور من در فصل جاری پیشنهاد کرده بود.

او می‌داند چقدر تیم ملی را دوست دارم و از جایگاه جهانی من و تأثیرم آگاه است.

 آن برنامه را پذیرفتم.

من هیچ‌وقت تصمیم‌های او را زیر سؤال نبرده بودم و در تمام این مدت رفتاری حرفه‌ای، وفادارانه و نمونه داشتم.

بازی نروژ بخشی از برنامه اولیه نام نداشت. مربی در نهایت تصور کرد به اندازه کافی ریکاوری کرده‌ام و شاید به من نیاز داشته باشد. این موضوع را پذیرفتم.

اینکه بازیکنی در سطح پله یا مارادونا را گرم کنی و بعد او را به زمین نفرستی، یک اشتباه بود و مربی خودش گفت امروز دیگر چنین کاری انجام نمی‌دهد.

ژسوس گفت من را در تیم ملی می‌خواهد؛ خیلی زیاد. هم به او در تیم ملی و در النصر اعتماد داشتم.

درباره هواداران باید بگویم بازیکنی با بیش از ۲۳۰ بازی ملی نیازی ندارد به او یاد بدهند پرتغال را دوست داشته باشد. یک لحظه ناراحتی نمی‌تواند تمام علاقه‌ام از بین ببرد.

من بیشتر از هر بازیکنی برای هواداران امضا می‌کنم، بیش‌تر عکس می‌گیرم و محبت زیادی نشان می‌دهم. نباید برای چیزی که وجود ندارد، مشکل درست کرد.

اما هیچ‌کدام از این موارد شامل عذرخواهی مربی از من نبود.

برای دومین بار به قول عمل نشد.

تصمیم گرفتم اردو را ترک کنم چون نمی‌خواستم منتظر بمانم تا وعده دیگری شکسته شود. حقیقت مهم‌ترین چیز در هر رابطه‌ای است.

صبح روز نشست خبری، به رئیس فدراسیون و سرمربی گفتم اگر من را نمی‌خواهند، فقط کافی است این موضوع را بگویند. آن را می‌پذیرم و برای یک خداحافظی زیبا آماده می‌شوم.

هر دوی آنها گفتند: «نه، جای تو در تیم ملی است.»

در تمام نزدیک به ۲۵ سال دوران حرفه‌ای‌ام، حتی یک‌بار هم در تصمیم‌های فنی یا تاکتیکی دخالت نکرده‌ام. همیشه پیشنهادهای مربیان را پذیرفته‌ام. وقتی به قولی عمل نمی‌شود، احساس می‌کنم دیگر جایی برای ماندن ندارم.

از هم‌تیمی‌هایم بابت ترک اردو عذرخواهی می‌کنم. با وجود اینکه اعتمادم از بین رفته بود، نباید از اردو می‌رفتم. مسئولیت این تصمیم کاملاً بر عهده خود من است.

شکسته شدن آن قول عمیقا روی من تأثیر گذاشت. احساس کردم حضورم به گروه آسیب می‌زند.

فدراسیون فوتبال پرتغال باید اتفاقات رخ داده و اقدامات انجام‌شده را بررسی کند و مجازات مناسب را در نظر بگیرد. این مجازات نباید به دلیل اینکه من کاپیتان هستم کاهش پیدا کند. حتی کاپیتان بودن می‌تواند یک عامل تشدیدکننده باشد. قوانین باید برای همه یکسان باشند.

شنیده‌ام درباره بازی‌های خداحافظی من صحبت شده است. در زندگی یاد گرفته‌ام وقتی گرسنه هستی و چیزی برای خوردن نداری، هیچ‌کس چیزی را به تو نمی‌دهد.

به هوادارانم، به‌خصوص مردم پرتغال، قول می‌دهم یک یا چند بازی خداحافظی داشته باشم. برای این کار زمان کافی وجود خواهد داشت.

اما تیم ملی برای من همیشه یادآور رقابت است.

روزی که فهمیدم پدرم درگذشته در حالی که همراه تیم ملی بودم، تصمیم گرفتم تا روز بعد و بازی تیم بمانم. شاید برای یک باشگاه هرگز چنین کاری انجام نمی‌دادم.

اگر از لحاظ بدنی آماده باشم و برای باشگاهم گل بزنم مثل همیشه در اختیار تیم ملی خواهم بود تا رقابت کنم و برای پرتغال پیروز شوم.

این حقیقت مطلق است.