یامال: فقر و تقلای والدینم را فراموش نکردهام؛ همه میدانند بهترین بازیکن جهان هستم
به گزارش فوتبال ۳۶۰، لامین یامال در گفتوگوی جدید با گاردین از اشتیاقش برای مسابقات بزرگ و افتخارات جدید میگوید.
او در مورد احساسش قبل از فینال جام جهانی گفت: «ما به فینال جام جهانی رسیدیم و من میخواستم ادامه دهم. بدون استرس؛ هرگز به چیزی فکر نکردم. از آن لحظات لذت میبردم.»
او یک روز پیش از فینال یورو ۲۰۲۴، ۱۷ ساله شد و یک روز پیش از نیمهنهایی جام جهانی ۱۹ ساله. به گفته یامال، اسپانیا پیش از گلزنی در لحظه اخراج انزو فرناندس میدانست قهرمان جهان است. او میگوید: «ما میدانستیم گل زدن آنها غیرممکن شده و با در اختیار داشتن توپ مقابل ۱۰ نفر، برای ما بسیار دشوار بود گل نزنیم. به مدافعان کناری به چشم یک ربات نگاه میکنم. رباتها ممکن است تقریباً کامل باشند اما یک انسان چیزی بیش از ربات دارد. فوتبال مکانیزه شده. بازیکنانی مثل من، پدری و خیلیهای دیگر جرقه خاصی دارند. نیمار یک حرکت همیشگی رقم میزند متوقف میشود، فریب میدهد و به سمت دیگر میرود. ویدئوهای زیادی از او تماشا کردم. تلاش دارم با حریفان بازی کنم، مطمئن شوم نمیتوانند من را پیشبینی کنند. نمیدانند به کدام سمت میروم.»
او ادامه داد: «من ۳ حرکت در دقایق ۶۰، ۷۰، ۸۰ یا همان حوالی را به یاد میآورم. وقتی با مدافع کناری درگیر شدم، الکسیس مکالیستر جلو آمد. چنانچه واقعاً میخواستم به سمت مدافع کناری بروم، سریعاً این کار را میکردم. در عوض این بار کندتر رفتم و توپ را حمل کردم.میخواستم قبل از اینکه مکالیستر زمان رسیدن به من را داشته باشد، بتوانم توپ را در عقب به پورو پاس دهم.»
یامال در مورد گل فینال با خنده میگوید: «ما میدانستیم فران به آن گل نیاز دارد. همه در فینال جام جهانی به گل نیاز دارند. اگر اونای سیمون گل زده بود، عالی میشد. وقتی توپ وارد دروازه میشود، فوقالعاده است و احساس قهرمانی میکنید. نمیتوان این احساس را توضیح داد. تنها ادامه بازی را میخواستم. هرگز فکر نکردم آنها ممکن است بازی را به تساوی بکشانند. یک فشار کوچک هنگام دفع کوبارسی وجود داشت اما من لذت میبردم.»
جام کوچک در خانه مادر لامین یامال است. او جام لگویی را به پدرش داد اما برادر کوچکش، کین آن را شکست.
یامال هنگام به صدا درآمدن سوت پایان، لیونل مسی را در آغوش گرفت. او میگوید: «من برای هدیههایش به فوتبال تشکر کردم. کارهایم را برای خوب بهنظرآمدن در تصاویر انجام نمیدهم.»
یک نمادگرایی قدرتمند؛ شبیه انتقال مشعل. چرا پدر یامال تصاویر غسل تعمید پسرش به دست مسی را به مدت ۱۷ سال به کسی نشان نداد؟ یامال میگوید: «چون من به او گفتم این کار را نکند. یک بار آن را در فیسبوک گذاشت و گفتم حذف کند. مقایسه آسان است اما من میخواستم لامین باشم، نه مسی. از او خواستم صبر کند. گفتم وقتی من لامین شدم، هر کاری میخواهی انجام بده!»
لوئیس دلافوئنته لامین یامال را به عنوان یک نابغه به سالوادور دالی و میکلآنژ تشبیه کرد. آیا یامال خود را بهترین بازیکن جهان میداند؟ او میگوید: «اگر کاملاً صادق باشم، فقط امسال در سطح بردن توپ طلا کار نکردهام. همه این را میدانند. در سطح متفاوتی هستم. مردم با خود میگویند لامین ۱۹ ساله است و در مقطعی توپ طلا را خواهد برد. پس بیایید یک نفر دیگر را انتخاب کنیم! من فقط باید ببرم، ببرم، ببرم و زمانی فرا خواهد رسید که هیچ بحثی وجود ندارد. کسانی من را دوست دارند و کسانی میگویند روی اعصاب است.»
او با خنده ادامه میدهد: «پس از فینال، خانوادهام بسیار خوشحال بودند. آنها نمیدانند باختن یعنی چه. من به یورو میروم، قهرمان میشوم. به جام جهانی میروم، فاتحش میشوم. آسان به نظر میرسد. یک لحظه فکر کردم وقتی قهرمان نشوم، وحشتناک به نظر خواهم رسید. من به بازیکنان گفتم آرام باشید، جام جهانیهای بسیار بیشتری وجود خواهد داشت.»
او ادامه داد: «در یورو حتی نمیدانستم چه کسی و کجا هستم، اهمیت همه این مسابقات چیست. میتوانستم در یک امتحان شرکت و روز بعد برابر فرانسه بازی کنم چون واقعاً از این تفاوت آگاه نبودم. من قهرمان شدم و گفتم: خب، این خوب است اما جام جهانی بهتر محسوب میشود، نه؟ اکنون میدانم فتح یورو به چه معناست. من میدانم جام جهانی چیست. هنوز کارهای زیادی برای انجام وجود دارد. چرا بهترین تیم ملی تاریخ نباشیم؟ بهترین بارسلونا؟ اگر کسی در دنیا باشد که در موفقیت استراحت نمیکند و استانداردهای عادی ندارد، آن یک نفر من هستم.»
او در ۱۶ سالگی به یورو رفت در ۱۸ سالگی به جام جهانی رسید و در هر ۲ جام قهرمان شد. او ۳ عنوان قهرمانی لیگ دارد؛ پول، شهرت و قرار گرفتن در معرض دید. با خنده میگوید: «خوب، بستگی دارد چگونه بزرگ شده باشید. من هرگز با غرور نمیگویم شما که هستید؟ جام جهانی را بردم. فقط افراد احمق این کار را میکنند. میدانم فوتبال ۰.۰۰۰۰۰۱ درصد از زندگی است.»
او در مورد فشار رسانهها و هواداران میگوید: «یک بازی بد از لامین برابر است با ۴۰۰ بازی بد برای هر کس دیگری. به عملکرد ۹ از ۱۰ میدهم و مردم خواهند گفت ۷ از ۱۰. فقط حلقه درونی دوستان و خانواده میدانند چه فکری میکنم و چگونه هستم. مردم هیچ ایدهای ندارند. در محله متفاوتی بزرگ شدم؛ هرچه مردم کمتر درباره شما بدانند، شادتر هستید و زندگی شما آرامتر است. زندگی یک بازیکن فوتبال را دوست دارم اما مایلم در آرامش زندگی کنم و یک زندگی عادی داشته باشم.
باید سعی کنم مردم تا حد امکان کمتر بدانند. در ابتدا خواندن مطالب و انتقادات مرا آزار میداد چون آن را نمیفهمیدم. مادرم چیزی میخواند، با من تماس میگرفت و میگفت: پسرم، این چیست؟! روی من تأثیر میگذاشت اما اکنون نه. گاهی اوقات از فشار لذت میبرم. وقتی انتظارات زیادی وجود دارد از رفتن به زمین لذت میبرم. هرگز در خانه دراز نمیکشم تا فکر کنم خیلی بد بازی کردم و توپ طلا را نبردم!
مسئولیتپذیر هستم. خانوادهام را دارم. رنج کشیدهام و مبارزه کردهام، روزهای بدی را پشت سر گذاشتهایم و حالا از زندگی لذت میبریم. در تمام این سالها فوتبال بازی کردهام چون عاشق فوتبال هستم. میدانم زندگی بسیار طولانیتر است. باید مراقب خانوادهام و برادر کوچکم باشم.»
او میافزاید: «شکست در فوتبال ترسی ندارد؛ من دیدم مادرم چقدر تقلا میکند تا بتوانم فوتبال بازی کنم. پدرم در خیابانها میچرخید و ضایعات فلزی جمع میکرد تا بتوانم غذا بخورم. این شرایط ترسناک است، نه باختن در فوتبال. حالا اگر پسری داشته باشم، میتوانم از او مراقبت کنم. اگر مادرم یا پدرم چیزی بخواهند، میتوانم کمک کنم. اکنون آن ترس را ندارم.»
او در مورد حضور در جمع آبیاناریها گفت: «بارسلونا به من کنترل، درک و ضریب هوشی داد. اگر در لاماسیا نبودم، اینطور ظاهر نمیشدم. عاشق فوتبال هستم. برای علاقه بازی میکنم، نه به خاطر پول. وسواس روی تعداد گلها یا پاس گلها باعث میشود از فوتبال لذت نبرید. من برای سرگرمی، دریبل، بازی تکضرب، گلزنی همتیمیام، برای شادی هواداران و شنیدن صدای «اوله» فوتبال بازی میکنم. اگر همه بازیکنان این کار را میکردند، بسیار بیشتر لذت میبردیم. در جام جهانی صدای هواداران را شنیدید. موجی در اطراف من وجود دارد و احساس میکنم سوپرمن یا مرد عنکبوتی هستم!»
