انتقال رودری زیر ذره‌بین؛ خریدی لوکس برای ضربه به رقیب؟

در فصل قبل، بارسلونا تحت هدایت هانسی فلیک دوباره قهرمان لالیگا شد و خط میانی‌اش یکی از کارآمدترین‌های اروپا بود. پدری با نمرات بالا (۸٫۵ تا ۹ از ۱۰ در ارزیابی‌های فصل) همچنان مغز متفکر تیم نام داشت. توانایی او در دیکته کردن ریتم بازی، حفظ توپ تحت فشار و پیشرفت توپ‌ها، تیم را چند سطح بالاتر می‌برد. فرمین لوپس فصل انفجاری داشت؛ ۴۸ بازی، ۱۳ گل و ۱۷ پاس گل در همه رقابت‌ها. او حتی در لیگ قهرمانان اروپا (از جمله هت‌تریک مقابل المپیاکوس) درخشید. دنی اولمو ضمن ثبات بیش‌تر از گذشته، ۸ گل و ۹ پاس گل ثبت کرد. فرنکی دی‌یونگ و گاوی (هر زمان مصدومیت‌ها اجازه می‌داد) عمق و کیفیت بالایی فراهم می‌کردند و مارک برنال به‌عنوان گزینه آینده‌دار، نشان داد باشگاه در پست هافبک دفاعی گزینه‌های داخلی قدرتمندی دارد.

این ترکیب، بارسا را از نظر تکنیکی و تاکتیکی تقریباً کامل کرده بود. فلیک می‌توانست بسته به حریف از ۲ هافبک محوری پدری–دی‌یونگ یا ترکیب‌های تهاجمی‌تر با فرمین و اولمو استفاده کند. جذب رودری، بازیکنی با ویژگی‌های هافبکی کنترل‌کننده، دفاعی و توزیع‌کننده توپ عالی هرچند کیفیت را بالاتر می‌برد اما خطر شلوغی بیش از حد خط میانی را به همراه دارد. حالا باشگاه با رودری، پدری، گاوی، دی‌یونگ، برنال، اولمو و فرمین، گزینه‌های متعددی برای۳ پست دارد. برخی تحلیلگران، این خرید را غیرضروری توصیف کرده‌اند.

با این حال، جنبه رقابتی این انتقال غیرقابل انکار است. رئال مادرید به‌شدت خواهان رودری بود. مورینیو شخصاً در مذاکرات دخیل شد و باشگاه مادریدی پیشنهاد اقتصادی روی میز گذاشت. رودری اما به دلیل سبک بازی نزدیک‌تر به میراث گواردیولا و ارتباط قوی‌تر با هم‌تیمی‌هایش در تیم ملی اسپانیا، بارسلونا را برگزید. از دست دادن یک بازیکن در سطح رودری، قطعاً ضربه قابل توجهی تلقی می‌شود مورینیو حالا باید با گزینه‌های امتحان پس داده فصول گذشته، خلأ را پر کند.