به غیر از «نشیمنگاه» طارمی و سهراب سپهری؛ این تیم هنوز سوژه دارد
به گزارش فوتبال 360، تیم ملی فوتبال ایران در دومین دیدار مرحله گروهی جام جهانی توانست بلژیک، یکی از تیمهای سید اول فیفا، را متوقف کند. شاگردان امیر قلعهنویی که تصور میشد روی کاغذ کار سختی مقابل بلژیک داشته باشند، با یک دفاع فشرده توانستند روزنهها را ببندند و دست آخر با کسب یک امتیاز از این دیدار خارج شوند؛ تک امتیازی که امید تیم ملی و امیر قلعهنویی برای صعود به مرحله حذفی را همچنان زنده نگه داشته است. البته که این بخشی از ماجرا است؛ چراکه تیم ملی در همین دیدار که از قبل بازنده متصور میشد توسط مهدی طارمی روی یک حرکت تمرین شدهی ایستگاهی به گل رسید اما کمی بعد مشخص شد نشیمنگاه مهدی طارمی در آفساید بوده و این گل زیبا و احتمالا سرنوشتساز رد شد.
پای سهراب سپهری هم به میان آمد
دقیقا از زمانی که سوت پایان بازی تیم ملی مقابل بلژیک به صدا درآمده، مقایسه نشیمنگاه مهدی طارمی و سهراب سپهری فضای مجازی را به خود اختصاص داده؛ اینکه اگر جای این دو عوض شده بود، گل ایران به بلژیک آفساید نبود. اگرچه چنین تشبیهاتی بیشتر بر اساس ذائقه کاربران مجازی و طنازیهای آنها مطرح شده اما وایرال شدن آن، حسابی اتفاقات این دیدار را تحت تاثیر قرار داده است. با این حال، به غیر از نشیمنگاه طارمی و سهراب سپهری، تیم ملی در همین دیدار و البته بازی قبلیاش دو چهره ویژه داشته که شایسته توجه بیشتر هستند: علیرضا بیرانوند و رامین رضاییان.
اولین دروازهبان ایرانی
علیرضا بیرانوند در جدال با بلژیک مرد اول تیم ملی بود؛ خیمه رقیب روی دروازه ایران در زمان زیادی از بازی، فشار روانی زیادی را متوجه خط دروازه و دفاعی ایران کرده بود. با این وجود، بیرانوند با تمرکزی مثالزدنی تمامی خطرات رقیب را دفع کرد و دروازه را بسته نگه داشت. او مزد این بازی خوبش را هم گرفت و در انتهای دیدار به عنوان برترین بازیکن زمین انتخاب شد. این برای اولین بار در تاریخ ادوار جام جهانی است که یک دروازهبان ایرانی عنوان برترین بازیکن زمین را به خود اختصاص میدهد.
با این حال، اهمیت کار بیرانوند حتی از دریافت این جایزه هم بیشتر است؛ او یکی دو فصلی میشود از روزهای آرمانیاش فاصله گرفته بود. حداقل در لیگ برتر ایران دیگر خبری از واکنشهای بینظیر علی بیرو نبود؛ نه سیوی که سکوها را خیره کند و نه تاثیر چندانی که بتوان آن را عامل برتری دانست. البته این مورد بدان معنی نیست که بیرانوند دروازهبان بدی است و افت فاحشی داشته؛ بلکه از استانداردهایی که خودش بنا کرد فاصله گرفته بود. حتی در بازی نخست تیم ملی مقابل نیوزیلند هم نشانی از بیرانوندِ شگفتانگیز در خط دروازه تیم ملی نبود. با این وجود، در سال، ماه و روزهایی که تصور میشد افسانه این دروازهبان در فوتبال ایران رو به فراموشی است، به یکباره، بیرو با جادوی مثال زدنی از راه رسید و نشان داد بیدلیل نیست قریب به یک دهه است سند دروازه تیم ملی را به نام خود کرده است.
رامین را نمیشود فراموش کرد
شبیه به اتفاقی که علیرضا بیرانوند مقابل بلژیک رقم زد را رامین رضاییان در دیدار نخست انجام داد؛ نه اینکه جنس کارهایشان یکی است بلکه هر دو شگفتانگیز نشان دادند. رامین، مردی که به نظر میرسید دیگر درهای تیم ملی به رویش بسته شده و سنوسالش هم حضور او در این تیم را توجیه نمیکند، شبیه از «گوربرخاسته»ها، مرد شماره یک تیم ملی ایران در جدال با نیوزیلند شد. او یک گل زد و یک گل ساخت تا نشان دهد فراموش کردنش در فوتبال ایران یا اثر و تاثیرش در این تیم ملی با این شکل و شمایل، فراموش نشدنی است. شاید این روزها، حداقل تا قبل از بازی با مصر نشیمنگاه مهدی طارمی برای فضای مجازی وایرالتر باشد؛ اما نباید از یاد برد این تیم چهرههایی دارد که میتوانند حرفی برای گفتن داشته باشند.
